Książki, artykuły

  • Znaczenie ruchu w życiu człowieka

           Nie zawsze zdajemy sobie sprawę z tego, jak ważny jest ruch, jego rola w przyrodzie. Bez ruchu nie byłoby istnienia. Ruch towarzyszy życiu człowieka od narodzin do śmierci, ujawniając się w różnych formach jego aktywności. Jest to ruch związany z życiem codziennym i zaspokajaniem różnych potrzeb , ruch wykonywany w uprawianym zawodzie , ruch za pomocą , którego człowiek wyraża swe emocje, jak też ruch , który służy nawiązywaniu kontaktów i komunikowaniu się z otoczeniem .

       Język ruchu, lub inaczej język ciała stanowi około 70 % komunikacji interpersonalnej – porozumiewania się ludzi między sobą.                                                         

           Ruch jest przejawem życia. Aktywność fizyczna jest czynnikiem kształtującym organizm człowieka i jego funkcje .Okres przedszkolny jest szczególnie pomyślny dla prawidłowego kształtowania rozwoju motorycznego dziecka .Ponieważ aktywność ruchowa pociąga za sobą doskonalenie czynności i funkcji  poszczególnych narządów, wzmacnia organizm dziecka , kształtuje i usprawnia wszystkie jego układy: głównie ruchowy i nerwowy, dlatego musimy pamiętać, że ruch  jest podstawowym bodźcem rozwojowym, spełniającym funkcję stymulującą. Troska o prawidłowy rozwój fizyczny dziecka, o zapewnienie mu możliwości wszechstronnego ruchu, jest działaniem na rzecz szeroko pojętego zdrowia dziecka – zdrowia fizycznego, psychicznego i społecznego. Ruch jest podstawą wszystkich złożonych czynności intelektualnych !!!

            Obecne warunki skłaniają do ograniczania ruchu (jazda samochodem , oglądanie telewizji, komputer,  i inne dodatkowe zajęcia ). Oczywiście mała aktywność ruchowa powoduje , że mięśnie stają się słabsze , układy krążenia i oddychania są mniej wydolne , organizm dziecka staje się podatny na niekorzystne zmiany. Ograniczanie swobody ruchu , począwszy od wczesnego dzieciństwa poprzez okres dorastania , aż do dorosłości prowadzi do wzrastania wewnętrznego napięcia , które staje się chronicznym stanem organizmu . Jest groźne dla zdrowia jednostki  jeśli okresowo nie zostanie rozładowane. Bycie w otoczeniu , które nieustannie ogranicza naturalne potrzeby swobody ruchu , jest przyczyną stresów psychicznych , stanów niepokoju i zahamowań . Wiedzie to do utraty wiary we własne możliwości , w rezultacie czego człowiek zamyka się w sobie , odsuwa się od innych , traci kontakt z otoczeniem. Tak więc ruch umożliwia człowiekowi nawiązanie fizycznego kontaktu z otaczającą go rzeczywistością i jest warunkiem jego zdrowia psychicznego.

    Ruch, zabawa i muzyka to podstawowe rodzaje działalności dziecka w wieku przedszkolnym. Aby zapewnić dzieciom warunki wszechstronnego rozwoju i odpowiednie przygotowanie do nauki szkolnej staram się tak prowadzić zajęcia, by każde dziecko mogło w pełni wykazać swoją inwencję twórczą i pomysłowość. Znakomitą okazją do tego są zabawy i ćwiczenia prowadzone metodami rozwijającymi twórczą aktywność dzieci. Do takich metod należą między innymi: Gimnastyka twórcza R. Labana, metoda Ruchu Rozwijającego W. Sherborne, metoda twórcza A. i M. Kniessów, metoda C. Orffa. Stosowanie tych metod pozwala z jednej strony uatrakcyjniać zajęcia, z drugiej zaś strony dostarcza dzieciom nowych sposobów wyrażania siebie i swoich odczuć, zdobywania nowych doświadczeń, umiejętności i nawyków, a także rozwijania inwencji twórczej i aktywności.

    Uczyć przez zabawę to naczelna zasada obowiązująca w dydaktyce przedszkolnej.

    Tylko krótko zasygnalizuję istotę poszczególnych metod (w praktyce elementy wszystkich tych metod mogliście Państwo zobaczyć i doświadczyć podczas ostatnich warsztatów edukacyjnych w naszej grupie)

    Gimnastyka twórcza(ekspresyjna) Rudolfa Labana łączy w sobie elementy wychowania zdrowotnego, estetycznego, umuzykalnienia i przygotowania do nauki pisania. R. Laban za najważniejsze potrzeby uznawał: potrzebę ruchu, odprężenia, ekspresji i potrzebę tworzenia. Odkrył, że wszystkie te potrzeby człowiek może zaspokoić w tańcu; tańcząc, dzięki ruchowi wyraża swoje uczucia (ekspresja), odzyskuje poczucie swobody (odprężenie), tworzy własne kompozycje ruchowe (kreacja). W metodzie R. Labana odchodzi się od ruchu odwzorowanego, wykonywanego na komendę, na rzecz ruchu podejmowanego zgodnie z własną inwencją, fantazją i doświadczeniem.

    Metodę twórczą  A. i M. Kniessów cechuje szeroko rozumiana ekspresja ruchowa i duża aktywność ćwiczących. Jest ona oparta na pozytywnej motywacji, co wiąże się z zasadą podmiotowego traktowania dzieci. Jest to rodzaj gimnastyki twórczej utanecznionej polegającej na nieustannym poszukiwaniu nowych form i rodzajów ruchu poprzez eksperymentowanie środkami ruchowymi, słuchowymi i wzrokowymi.

    Koncepcja zabaw twórczych Carla Orffa – odkrył on, że w słowie, muzyce i ruchu tkwią olbrzymie możliwości sprzyjające rozwojowi naturalnej ruchliwości dzieci, indywidualności i kształtowaniu się ich pełnej osobowości. Słowo, muzyka i ruch wzajemnie się przenikają tworząc integralną całość. Rozwinięta artystycznie muzyka według Orffa jest przedłużeniem mowy, zaś muzyka instrumentalna przedłużeniem ruchu- gestu. . Koncepcja nazywana przez niego muzyką elementarną obejmuje: ruch i taniec, improwizowanie melodii, zabawy improwizowane, akompaniowanie głosem, ćwiczenia pamięci muzycznej, ćwiczenia oddechowe i słuchowe, ćwiczenie dykcji, odczuwanie ciała, ćwiczenia rytmiczne, śpiew, solmizowanie, gra na instrumentach, uwrażliwienie zmysłów. Celem zabaw i zajęć prowadzonych metodą C. Orffa jest kształcenie inwencji twórczej dziecka, własnych kompozycji słownych, muzycznych, ruchowych.

    Metoda Ruchu Rozwijającego W Sherborne – to system ćwiczeń i zabaw ruchowych, które wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka zaspokajanych w kontakcie z dorosłym – tzw. baraszkowanie pojawiające się we wczesnym dzieciństwie. Metoda ta jest propagowana na całym świecie, jako jeden z ważniejszych czynników rozwoju psychomotorycznego dzieci. Wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego; świadomości przestrzeni i działania w niej; pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi.

    Ćwiczenia ruchu rozwijającego są okazja do: poznania własnego ciała; usprawniania motoryki; poczucia własnej siły, sprawności i związanych z tym możliwości ruchowych.

    Dzięki tej metodzie dziecko: zaczyna mieć zaufanie do siebie, zyskuje poczucie bezpieczeństwa; poznaje przestrzeń wokół siebie; uczy się kontrolowania przestrzeni – uczy się jak jego ciało porusza się w przestrzeni, co rodzi zaufanie do własnego ciała oraz poczucie bezpieczeństwa wobec otoczenia; dzieli przestrzeń z innymi ludźmi co jest źródłem empatii,  jest to okazja do podjęcia współdziałania z innymi osobami;  dostarcza poczucia wspólnoty i przeżycie szczęścia.

    Oto lista potrzeb człowieka, których realizacja jest możliwa poprzez metodę Ruchu Rozwijającego:   poczucia bezpieczeństwa ;  rozluźnienia, relaksu, rozładowania napięcia ;     „dawania” i „brania” ; akceptacji samego siebie;  poczucia siły i własnej wartości; bliskiego kontaktu z innymi ludźmi; poczucia własnej energii; satysfakcji związanej z wysiłkiem fizycznym;  mobilizacji do pokonywania trudności, do sprawdzania się w trudnej sytuacji;    poznania swojego ciała; odkrywania własnych możliwości; odczucia energii własnej i energii drugiego człowieka;  zaufania do siebie i innych; doznawania przyjemności, radości, zabawy; bliskości fizycznej drugiego człowieka; więzi z grupą; akceptacji swojego ciała; spontaniczności; pewności siebie; poczucia partnerstwa.

     

    Dzięki twórczemu i rozwijającemu ruchowi dzieci poznają nowe sposoby wyrażania siebie i swoich odczuć poprzez ruch własnego ciała zgodnie z rytmem muzyki lub własnej wyobraźni. Na zajęciach występuje tak pożądana integracja grupy, dzięki kontaktom pomiędzy wszystkimi jej członkami, także między dziećmi bardziej i mniej sprawnymi ruchowo. Dzieci uczą się przestrzegać norm i zasad współżycia w grupie. Poznają też różne gatunki muzyki, wyrabiają sobie nawyk wsłuchiwania się w jej przesłanie, dostosowując się do poleceń osoby prowadzącej. Kształtuje to umiejętność reakcji na znaki umowne, symbole, rozwija poczucie rytmu, umiejętność swobodnego i spontanicznego wyrażania muzyki ruchem całego ciała, co w rezultacie usprawnia motorykę.

    Najistotniejszymi cechami metod twórczych są: samodzielność dzieci w rozwiązywaniu zadań i problemów ruchowych;  mają charakter zadań otwartych; czynnikami motywującymi dzieci do działania są: informacje, oczekiwania, konflikty informacyjne oraz wyniki własnych czynności, mające charakter nagród i kar;  dzieci stosują samokontrolę i samoocenę; dążą do samodoskonalenia.

    Zabawy prowadzone tymi metodami dostarczają dzieciom wiele radości i okazji do spontanicznej aktywności, pozwalają rozładować nadmiar energii, a także prowadzą do wyciszenia nagromadzonych emocji.

    „Naczelnym hasłem tak rozumianej gimnastyki jest nie to , czegośmy się nauczyli , lecz to, jakimi się stajemy.”- W. Gniewkowski.

     

     

    Z nadzieją, że zajęcia

    były dla Państwa twórczo i radośnie spędzonym czasem –

    - Maria Prokopiuk

Galeria

Ta strona wykorzystuje pliki cookies. Dowiedz się wiecej Pliki cookies to niewielkie pliki tekstowe przechowywane przez przeglądarkę internetową na urządzeniu użytkownika) m.in. do analizy statystycznej ruchu, dopasowania wyglądu i treści strony do indywidualnych potrzeb użytkownika. Pozostawiając w ustawieniach przeglądarki włączoną obsługę plików cookies wyrażasz zgodę na ich użycie. Jeśli nie zgadzasz się na wykorzystanie plików cookies zmień ustawienia swojej przeglądarki. Akceptuję